Vinnie de Laat

Vinnie de Laat is 21 jaar, komt uit Breda en zit op het CIOS in Goes. Hij besloot als eerbetoon aan zijn vader, neefje en studievriend Koen (ook Held van 2018) om mee te gaan doen aan Alpe d’HuZes.

Een actie waarbij deelnemers hardlopend, wandelend of fietsend onder het motto ’opgeven is geen optie’ op een dag tot maximaal zes keer de legendarische Alpe d’Huez beklimmen om zo veel mogelijk geld in te zamelen in de strijd tegen kanker. Maar tijdens de training ging het gruwelijk mis…

Hij liep altijd al met het idee rond om deel te nemen aan Alpe d’HuZes. Toen hij hoorde dat het jaarthema op school ‘’Go the extra mile’’ was, besloot hij dat het er maar eens van moest komen! Hij besprak zijn plannen met een aantal docenten en begon een intensieve wervingscampagne om geld voor zijn beklimming in te zamelen. Tijdens de jaarafsluiting deelde hij zijn motivatie met de hele school en riep iedereen die interesse had om mee te doen op om een motivatiebrief te sturen. Het werd een emotioneel pleidooi, omdat Vinnie zijn vader, neefje en studievriend Koen allemaal vechten tegen kanker.

Uiteindelijk wist Vinnie een team van maar liefst 40 studenten en docenten te mobiliseren om deel te nemen aan deze actie. Vanaf dat moment werd er hard getraind en veel geld ingezameld. Ruim € 50.000 om precies te zijn! Alles liep op rolletjes. Maar toen gebeurde er iets wat niemand had verwacht! Tijdens een training werd Vinnie gegrepen door de wind, waardoor hij iets uit koers raakte. Uitgerekend op dat moment wilde er een scooter passeren. Verkeerde tijd, verkeerde moment, verkeerde plaats. Hij werd door de scooter geschept en kwam hard ten val. “Ik voelde gelijk dat het niet goed zat! Maar ik was ook bezorgd om de scooterrijder. Gelukkig bleek die niets te mankeren,” vertelt hij. “Ik weet nog dat ik tegen mijn trainingsmaatjes zei dat ze maar beter een ambulance konden bellen.”

Uiteindelijk blijkt dat Vinnie gelijk heeft. In het ziekenhuis krijgt hij na een MRI-scan te horen dat hij twee gebroken rugwervels heeft. Inmiddels heeft hij op dat moment in het ziekenhuis geen gevoel meer in zijn benen en is hij vanaf zijn middel verlamd. Van de dokter krijgt hij te horen dat hij waarschijnlijk nooit meer zal kunnen lopen. “Het eerste wat ik toen tegen mijn ouders zei is dat ik nog steeds de Alpe d'Huez wilde beklimmen. Desnoods in een rolstoel!”

Maar het liep gelukkig anders. Het gevoel in zijn benen kwam terug en na een maand lang super intensief revalideren kon Vinnie zelfs weer een beetje hardlopen. “Ik heb altijd mijn doel voor ogen gehouden. En juist op het moment dat ik er echt doorheen zat, werd er door studiegenoten een actie in het NAC stadion georganiseerd. Dat gaf mij een enorme boost om door te zetten!”

En toen was eindelijk de dag daar. Ongetraind ging Vinnie de berg op. Het was zelfs de eerste keer dat hij weer op de fiets zat: “Voor die tijd durfde ik het niet aan. Stel dat ik weer zou vallen. Ik wilde geen enkel risico meer nemen. ” Wonder boven wonder komt hij na 2,5 uur over de finish. “Dat was toch wel even een momentje na een heftige periode. Het was echt een enorme overwinning op mezelf en ik had het voor geen goud willen missen!”

Scalda is trots op Vinnie. Vinnie is een HELD!